اعتراف

نمی دونم چرا تا به حال اینقدر بر پوشوندن و مخفی نگه داشتن این مسئله مصر بودم؟! بعد از اعتراف فهمیدم که اتفاقاً آشکار بودنش حال بهتری بهم میده.
قضیه خیلی ساده ست، آقا، من آدم رومانتیکی هستم.

موزیک تراپی

با موسیقی (همایون مثنوی) و نور ملایم درمان می شوم، در مانی که بر خلاف ظاهرش از جنس مرهم گذاری نیست بلکه بر عکس کاملاً تهاجمی است. فقط زخم دلتنگی ام بیشتر به درد می آید . چه می شد به بوسه ای تسکینش می دادی بی انصاف
پ.ن1: قضیه خیلی وجودی است ولی نمی دانم چرا نمودش کمی هندی از آب درآمد. شرمنده دوستانی هستم که همچنان تحملم می کنند
پ.ن2: من هم مثل کافه ناصری عزیز می ترسم ملت در این حال و احوال خرده بگیرند که : «کشته ندادیم که سازش کنیم/مطلب عاشقانه پابلیش کنیم»

از اثرات بیش خوابی

خوابهای پیچیده و چند لایه می بینیم و در این میان همین خوابها در مورد ماهیت امر واقع و اینکه ای خواب با چه تغییر سناریویی می توانست یک رویا شفا بخش باشد می انیدشم.

آرزو

کاش قلیان دوشنبه صبح قلیان کم دغدغه ای باشد

دشنام در سکوت سفید

سفیدی این کاغذها فحشم می دهند، ناموسی