ملاء اعلی

یکی از مراتب و درجات عالی در لاس مند بودن توانایی لاس زدن در ملاء عام است. خلوت به طور طبیعی و طبعی تنش جنسی رو افزایش می ده ( پیامبر هم گفته بود بنده خدا که نفر سوم شیطانه و این صوبتا، ما گوش نگرفتیم) و این افزایش تنش ممکنه حس زیبایی شناسی رو متاثر کنه. طوری که اگر لاسی رو که زدید ضبط کنند و بعد برای خودتون پخش کنند بابتش شرمنده و متاسف بشید. در ملاء عام اما، صرف نظر از اینکه باید اونقدر اعتماد به نفس داشته باشی که یک مشت آدم جاجوی خودبین رو که نفس لاس و لاس مندی رو شماتت می کنند به تخمت بگیری حس زیبایی شناسی هم به صورت بدون وقفه ( منظورم مستمر نیست، منظورم real time بود. معادل در فارسی عمومی پیدا نکردم از معادل وجود در مهندسی نرم افزار استفاده کردم) با معیارهای به مراتب سختگیرانه تری لاس شما رو قضاوت می کنه. لاس زنندگان در ملاء عام در واقع بواسطه این در ملاء عام لاس زدن در واقع سیر من الخلق الی الحق تجربه می کنند (ر.ک: اسفار اربعه) و ثواب مضاعف می برند اگر طوری رفتار کنند که تماشاچی ها هم معذب نباشند و بتونن دل بسپرن به این لاس مندی چرا که اون موقع در واقع سیر مع الخلق الی حق می کنند (ر.ک همان) و اگر خدا قبول کند قسمتشان سیر فی الحق بالحق (ر.ک همان) خواهد بود.
پ.ن: البت حساب این عزیزان لاس مند، اعم از خواهران ارجمند و برادران دردمند رو باید جدا کرد از اونهایی که مثل اسب آبی لاس می زنند ( حوصله لینک دادن ندارم خودتون سرچ کنید) و این قدر دریده اند که دیده شدن چنین چندشی در ملاء عام به هیچ جاشون نیست.

لاس

فرهنگ رسمی لاس زدن رو سخت مذموم می دونه. شاید از این جهت که این بازی رقیب روش های رسمی برقراری ارتباطات مبتنی بر اختلاف جنسیته. بعضی وقتها بهش برچسب شوخی گرفتن یک چیز جدی رو می زنه. بعضی وقتها به پنهان کاری متهمش می کنه و این پنهان کاری را از سر خبث یا زبونی می دونه.

لاس زدن البته انواع و اقسام داره؛ اما، یک تقسیم بندی مهم و اساسی در این زمینه تقسیم لاس به دو دسته رسمی و غیر رسمی است. لاس غیر رسمی لاسیه که یک (یا چند) طرف از آدمهایی که لاس بهشون مربوطه ندونن این لاس لاسه. اجتهاد بنده هم اینه که در این فریب وجود داره و فریب (عموما و جز در موارد معدودی که به شکل آگاهانه و رسمی جزو قواعد بازی است) از سر زبونی و خبث است که این مورد اخیر هم خود از سر زبونی است.

لاس رسمی اما حکایتی دیگر است. در لاس رسمی ( که همه طرفین ماجرا آن را به عنوان لاس به رسمیت شناخته اند) گسستی که بین عمل و انگیزه پایه وجود دارد از سر فریب و زبونی نیست. این گسست بخشی از بازی است و به عبارت دقیق تر چیزی است که بازی را ممکن می کند و به ان ارزش می دهد. شاید چیزی مثل قابی که بین تصویر، به مثابه اثر هنری، و بیننده فاصله می گذارد.

لاس نه فقط بازی جذابی است؛ بلکه، پدیده ای عمیقا قابل تامل است و به نظرم الگوی فرهنگی-رفتاری پایه بسیاار مستعد و سازنده ای است که ارزش ترویج کردن دارد. نظر به این ملاحظات بنده این وبلاگ را به تگ «لاس» مزین می کنم. اینجا از لاس بیشتر خواهید شنید.